«Περίμενα να δω μια ημι-βάρβαρη πόλη της Ανατολικής Ευρώπης αλλά συνάντησα μια μοντέρνα πρωτεύουσα», έγραφε το 1913 ο Φρανκ Κοξ, ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας Morning Post, όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά τη Σόφια. Έναν αιώνα αργότερα, ο επισκέπτης εξακολουθεί να εκπλήσσεται από τα ευρωπαϊκά διαπιστευτήρια της βουλγαρικής πρωτεύουσας. Δεν είναι φυσικά η πρόσφατη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που προσφέρει αυτόν τον αέρα. Γενιές διαφορετικών λαών που πέρασαν από εδώ άφησαν τα υλικά για τη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής πόλης.

Αν και τις τελευταίες δεκαετίες η Σόφια απέκτησε τον ατιμωτικό τίτλο της «πρωτεύουσας του σεξουαλικού τουρισμού», σήμερα ξαναβρίσκει τον εαυτό της συνδυάζοντας τα λαμπρότερα στοιχεία των πολιτισμών που πέρασαν από την περιοχή.

Οι λεωφόροι του λεγόμενου σοσιαλιστικού καθεστώτος γεμίζουν με μπαράκια, ενώ ανάμεσά τους θα βρεις από ρωμαϊκά ερείπια μέχρι καθεδρικούς ναούς. Όσο για τα εναπομείναντα μνημεία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, λειτουργούν πλέον σαν φόντο για τους νεαρούς «σκεϊτάδες», που συναγωνίζονται ποιος θα πραγματοποιήσει το ψηλότερο άλμα.

Μετά το πρώτο σοκ που προκάλεσε η μετάβαση στην οικονομία της αγοράς, η Σόφια αποτελεί ήδη έναν από τους πληρέστερους τουριστικούς προορισμούς των Βαλκανίων, καθώς μπορεί να καλύψει τις ανάγκες και του πιο απαιτητικού επισκέπτη: τα χιονοδρομικά κέντρα της αρχίζουν να προσελκύουν αθλητές από ολόκληρη την Ευρώπη (με την προϋπόθεση να χιονίζει), οι πολιτιστικές εκδηλώσεις συγκεντρώνουν διεθνές καλλιτεχνικό ενδιαφέρον ενώ η νυχτερινή ζωή της πόλης ξεφεύγει σταδιακά από τον επαρχιωτισμό περασμένων χρόνων. Και όλα αυτά σε τιμές που μπορεί να μη συγκρίνονται με τη φτήνια της κομμουνιστικής περιόδου, παραμένουν όμως εντυπωσιακά χαμηλές για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.